Het was erg fijn om de tijd te hebben om groot en anders te denken, maar toch binnen een (semi) realistisch kader. Het liet namelijk ook zien hoeveel van die grootste plannen nu, in een wellicht iets andere vorm, al mogelijk zouden zijn. Het was goed om je los te trekken van de regels van de culturele sector en na te denken over hoe je alles zelf het liefst zou willen vormgeven. Ook was het historisch kader vanuit het World Tree Model interessant, het gaf de toekomst een soort vorm, een richting. Daarnaast bleef het bij mij hangen dat de toekomst niet iets is wat je overkomt, maar waar je invloed op kan uitoefenen. Vaak wordt de toekomst gezien als een vaststaand iets, een soort rots die op ons afrolt. Terwijl het mooie juist is dat het juist nog te vormen is en dat we nu (voor een groot deel) kunnen bepalen hoe die toekomst eruitziet. Dat maakte de toekomst minder groot en onheilspellend.
Welk advies geef je aan anderen na deze bijeenkomst?
Bouw tijd in om écht buiten de kaders te denken, hoe zou jij je kunstpraktijk het liefst willen vormgeven? En wat zijn onderdelen die je nu al kan doen, of waar je nu al de zaadjes voor kan gaan planten?